ヽ( ´ー｀)ノ

Mega dziwne gówno

So edgy ( -д-)

I'm really disappointed. The last three tracks basically saved the album. The rest sounds like Mareux trying to make a Mareux-style album — super forced and shallow. It's like he's trying to imitate himself (as weird as that sounds).

Gdybym miał jakoś podsumować tę płytę, powiedziałbym, że to Sklepy cynamonowe Schulza, tylko zamiast onirycznej wizji miasta mamy postpeerelowskie blokowisko. Absolutnie przytłaczające.

Nothing interesting. The vocals annoy me and the instrumentals are bland. If this is what alternative rock is supposed to be now, then it's neither alternative nor rock.

Fajne, takie do kotleta

Cieszę się, że Dżem dalej mnie odrzuca. To dla mnie sygnał, że jeszcze nie jestem stary i zblazowany. Muzycznie? Może i spoko, ale całość i tak brzmi jakby ktoś grał na jamie po trzech browarach i dwóch wciągach. Riedel wyje jak na kacu, a teksty są tak miałkie, że aż bolą. W skrócie - smęty dla zapitych romantyków. I całe szczęście, że mnie to nie rusza. Gdyby było inaczej, serio bym się o siebie martwił XD.

Sparafrazuję ostatnio spotkaną opinię na temat Limp Bizkit i ich twórczości. Czy ten zespół ma znaczenie w historii muzyki? Zdecydowanie tak. Czy ich twórczość jest interesująca? Nie. Częściowo zgadzam się z tą opinią. Czy ten album ma energię? Absolutnie. Czy jest on nader ciekawy? To zależy od perspektywy. Niemniej jednak z pewnością buja, a czasami to właśnie ten aspekt bywa ważniejszy niż sztuczne poszukiwanie innowacji.

Jeżeli miałbym, to opisać najkrócej, jak potrafię to „zbyt wesołe” (jakkolwiek to brzmi). W tym stwierdzeniu kryje się główny problem tego albumu, czyli brak innego typu piosenek, które nadałby temu balans. Tego niestety nie ma, więc w efekcie album ten po czasie staje się męczący. Czy się zawiodłem? Trochę tak i trochę nie. Z jednej strony mogłem się tego spodziewać po kliku trackach, które znałem już wcześniej. Może to po prostu ... read more

Bardzo dobry album :()

I miss some depth in this...

Niesamowite jest to jak ten album oddaje klimat starego, polskiego post-punka w połączeniu ze współczesną tematyką tekstów. Pierwszy raz spotykam się z takim dziełem, gdzie teksty, w mojej ocenie, są wyżej nad instrumentalem. Oczywiście sama kompozycja i melodie również są niczego sobie, aczkolwiek to właśnie słowa uderzyły we mnie najbardziej. Idealne połączenie i tyle.

American Football to zdecydowanie klasyka gatunku midwest emo. Mimo wszystko ten album nie poniósł mnie na tyle żeby dać mu coś wyżej. To nie tak, że nie jest on ciekawy. Musiałbym mieć po prostu odpowiedni mood by móc się w niego zagłębić. Być może w przyszłości znajdę moment, który pozwoli mi bardziej zrozumieć ten album.

guwno

yes king