Dmonk

Typowy hiphopowy album z tych lat. Nic nowego, spoko się w miarę słucha, ale nic nie wnosi.

Psychorap:
Trochę story tellingu, trochę przemyśleń i klimat a'la mózg schizofrenika. Ten album się nigdy nie zestarzeję, bo jest czymś innym i czymś co wyprzedzało swoje czasy.

Przyjemne bity, wokal i przede wszystkim arcyważne teksty, obrazujące nam nasze życie - jako jednostki - jako źródło wszelkiego istnienia i że po nas nikogo nie ma. Powinniśmy czerpać z życia co najważniejsze i nie oglądać się za bardzo, bo i tak jesteśmy chwilą. Autentycznie miałem ciary słuchając tego

Piękny, emocjonalny truck obrazujący sytuację chłopaków bez Tatków, a nawet bez Ojców. Słychać ból i słychać dojrzałość w tej kwestii artysty. Alkoholizm to berserkowe piętno, które dotyka całą rodzinę, a zwłaszcza formujące swoje wartości dzieci.